ลกเจ๊ก ลูกกตัญญู

ลกเจ๊ก ลูกกตัญญู
ลกเจ๊ก ลูกกตัญญู
      "แม่จ๋า ! แม่กำลังเจ็บ และเราหรือก็ยากจน เราไม่มีปัญญาจะหาส้มอย่างที่เจ้าแคว้นเขากินหรอกแม่จ๋า
      แม่ - ร่มเกล้าของลูก ถึงจะยากจนก็แต่ตัว แม่อุตส่าห์สั่งสอนลูกมาจนได้เข้ามานั่ง ยังที่เลี้ยงอันมีเกียรติลูกไม่เคยพบนี้ แต่ได้กินส้มอย่างนี้ยามไข้ ทูนหัวของลูกอาการจะกระเตื้องขึ้นอย่างไร ส้มติดคอลูก กลืนไม่ลงเพราะเหตุนี้"
     ในบรรยากาศใกล้เทศกาลวันแม่ 12 สิงหาคม อย่างนี้ หากจะไม่กล่าวถึงแม่ก็คงจะไม่ได้ ซึ่งในเรื่องสามก๊กก็มีอยู่หลายครั้งที่กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่าง แม่ - ลูก

     ลูกกตัญญูในสามก๊ก มีอยู่หลายคน เช่น ซุนกวนที่รักและเคารพแม่เสมอ ตั๋งโต๊ะที่เลวแสนแต่ยามได้ดีก็ไม่เคยลืมพระคุณแม่ ชีซีที่ยอมเข้าพวกโจโฉเพราะกังวลเรื่องความปลอดภัยของแม่ แต่มีอยู่คนหนึ่งซึ่งสำคัญที่สุด และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในลูกกตัญญูของจีน เขาผู้นั้นหรือ คือ "ลกเจ๊ก"

     "ท่านนี้หรือชื่อว่าลกเจ๊ก เมื่อยังเป็นเด็กอยู่นั้นลักส้มเขาเอาไปให้แก่มารดา นั่งลงเถิดเราจะเจรจาด้วย" คือประโยคสัมผัสอันไพเราะติดหู ที่ขงเบ้งกล่าวในที่ประชุมเมืองกังตั๋ง ด้วยถ้อยความเพียงเท่านี้ในหนังสือสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง(หน) ลกเจ๊ก จึงกลายเป็นตัวตลก เพราะสามก๊กภาษาไทยไม่ได้เกริ่น และไม่ได้ขยายความในข้อนี้ และจบบทของลกเล๊กลง ณ บัดนั้น

ลกเจ๊ก ลูกกตัญญู
ท่านนี้หรือชื่อลกเจ๊ก
     ตรงกันข้ามกับตำนานเรื่องเล่าของชาวจีน ลกเจ๊กได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในยี่สิบสี่ลูกกตัญญู (ยี่จั้บสี่เหา) ซึ่งมีเรื่องเล่าอยู่ว่า

     ลกเจ๊ก เป็นชาวง่อก๊ก มีชื่อรองว่า "กงจี้" ฐานะครอบครัวค่อนข้างยากจน ตัวลกเจ๊กนั้นขาพิการทั้งสองข้าง แต่ถึงกระนั้นก็มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดและใฝ่รู้ใฝ่เรียนเป็นเลิศ

     เมื่ออายุหกขวบ ลกเจ๊กได้ติดตามอาไปเยี่ยมคำนับอ้วนสุด ผู้ว่าราชการเมืองจิ่วเจียง ณ จวนผู้ว่าราชการ ซึ่งจัดงานเลี้ยงมโหฬารในครั้งนั้น ฝ่ายลกเจ๊กเมื่อได้รับประทานส้มในงานนั้นก็ระลึกถึงมารดาว่าชอบรับประทานส้ม เป็นที่สุด คิดแล้วก็ซุกส้มสองผลไว้ในแขนเสื้อ

     แต่เมื่อได้เวลากลับบ้านขณะก้มกายคารวะอำลาอ้วนสุด เผอิญส้มที่ซุกซ่อนไว้หล่นลงพื้น อ้วนสุดเห็นจึงพูดสัพยอกว่า "ลกเจ๊กเอ๋ย เจ้ามาเป็นแขกผู้เยาว์ ไฉนจึงแอบซุกส้มของเจ้าบ้าน ไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะว่าลักส้มหรือ"

     ลกเจ๊กก็คุกเข่าคำนับแล้วว่ามารดาตนชอบรับประทานส้มนัก ตนจึงตั้งใจเอาไปฝาก เมื่อมารดาได้รับประทานทานก็นับว่าท่านเจ้าบ้านได้เลี้ยงแขกเพิ่มอีกคนหนึ่ง แล้ว อ้วนสุดได้ฟังก็ชมเชยว่า เด็กอายุเพียงเท่านี้ยังรู้จักกตัญญูต่อมารดา หายากยิ่งนัก แล้วสั่งให้บริวารเอาส้มกระเช้าหนึ่งเดินตามไปส่งถึงบ้าน
หนังสือสามก๊กฉบับวณิพก ของ ยาขอบ
หนังสือสามก๊กฉบับวณิพก ของ ยาขอบ
     ในสามก๊กฉบับวณิพก ของบรมครู "ยาขอบ" ท่านได้รจนายกย่องลกเจ๊กไว้อย่างมาก ตามประโยคเกริ่นนำของบทความ แต่สิ่งหนึ่งที่แตกต่างจากเรื่องเล่าของจีน คือ อาจารย์ยาขอบท่านเขียนโดยไม่ทราบอายุของลกเจ๊ก และเข้าใจว่าลกเจ๊กลักส้มในวัยหนุ่ม ในยามที่เข้ารับราชการใหม่ ๆ ไม่ใช่ลักส้มตอนอายุ 6 ขวบตามเรื่องของจีน

     กระนั้นก็ดี ไม่ว่าลกเจ๊กจะลักส้ม ตอนอายุเท่าใด หรือไม่ว่าลกเจ๊กจะตอบโต้จูกัดเหลียงขงเบ้งไม่ได้แม้แต่น้อย แต่ลกเจ๊ก ก็คือหนึ่งในตำนาน ที่ตัวละครสามก๊กนับพันทำไม่ได้ นั่นคือ ความรักที่ลกเจ๊กเด็กน้อยมีต่อแม่ จนได้รับการกล่าวขานให้เป็น "ตำนานลูกกตัญญู"

บทความนี้ ลูกขอมอบให้แม่ครับ


SHARE :

FACEBOOK COMMENTS:

No comments:

เกมส์สามก๊ก

[เกมส์สามก๊ก][grids]

สามก๊กการเมือง

[สามก๊กการเมือง][bsummary]

เพลงสามก๊ก

[เพลงสามก๊ก][bleft]